|
|
| |
|
Historiek Sporting Ternat : 1990 - 2000
|
Ternat tuimelde het laatste decennium van de vorige eeuw in met heel wat ambitie.
40 jaar sporting werd dan ook in 1990 tijdens de zomer herdacht met een propagandawedstrijd van formaat.
Op 23 juli werd aldus in het stadion Léon D'Haese R.W.D.M - Eendracht Aalst gespeeld.
Een belangrijk gedeelte van de nieuwe dynamiek werd onmiskenbaar op gang gebracht door de familie Wauters, die vertegenwoordigd waren in alle geledingen van de ploeg.
In het bestuur kon men Pierre De Hertogh, Georges Wauters, François Vandersmissen en de kersverse voorzitter Jean Wauters terugvinden, en op het veld sloot Gunther Vandersmissen de verdediging, terwijl Frank Wauters nog altijd voor de doelpunten zorgde.
In 1991 zou jongste broer Fréderic het rijtje nog komen vervolledigen.
Heel vlug echter werd de familie en dus ook Sporting Ternat getroffen door een zware tragedie.
Na enkele maanden voorzitterschap overleed Jean Wauters aan een hartaanval, zonder dat hij het werk dat hij met zoveel enthousiasme was begonnen ooit had kunnen afmaken.
Hij werd op 30 december 1990 begraven en werd op 10 januari 1991 opgevolgd als voorzitter door zijn broer Georges, die sindsdien Ternat niet meer heeft losgelaten.
Vandaag bekleedt Georges het mandaat van afgevaardigd bestuurder in de beheers-VZW van sporting, maar dat heeft hem nooit belet om tevens het onderhoud te doen van de kleedkamers en de kantine en ervoor te zorgen dat de velden bespeelbaar blijven.
Daarnaast helpt hij nog zijn vrouwtje bij de bediening in de kantine tijden de zondagse thuismatchen.
Dit laat hem toe bij het ophalen van de glazen met eenieder zijn klapke te doen en mee te
genieten van weer een mooie overwinning van rood-wit of zijn spijt te verbijten bij opnieuw nutteloos puntenverlies.
Begin van de negentiger jaren waren bestuur,spelers en supporters lichtjes gefrustreerd geraakt omdat Ternat steevast eindigde in de voorste helft van de rangschikking maar nooit echt kon meedoen voor de titel.
Het aantrekken van Guy Denil als trainer moest daar verandering in brengen.
Smaakmakers in de ploeg waren op dat ogenblik de gebroeders De Donder, Benny De Rijck, Alex Moens, Guy Vermoesen, Gunther Vandersmissen, Danny Bauters, Joost Boudry, de ervaringrijke technisch begaafde rechterflankverdediger Françis Hannaert en Frank Wauters.
Jurgen De Braeckeleer, die op het eind van de tachtiger jaren tweede doelman was geweest na
Patrick Merckx, werd eerste doelman,
Na een eerder ontgoochelend eerste seizoen kreeg trainer Denil en hulptrainer André De Donder voor het seizoen 1991-92 nog extra munitie bij.
Dit verklaart zich mede door de intrede van Emile Demul, een textielhandelaar, als nieuwe voorztter.
Voor het seizoen 1991-92 werden aldus Ronny Van Cauwelaert en Luc Libert van Dilbeek aangetrokken, Jean-Lou Meinaert van Overijse, Nico De Vroe van S.K.Gooik, en werd Guy Vermoesen definitief van Sporting.
Ook tijdens dat seizoen heeft sporting echter jammer genoeg nooit meegedaan voor de titel.
Het volgend jaar werd dan nogmaals zwaar uitgehaald en werd opnieuw de kaart getrokken van de dure aankopen.
Alzo werden voornamelijk Ronny Van Poucke en Chris Guldemont aangetrokken.
Chris Guldemont was een speler van nationale allure en speelde in 1992 nog bij derdeklasser Lembeek.
Ronny Van Poucke had het voordien geschopt tot in het eerste elftal van Anderlecht, Beerschot en La Louvière.
De aankooppolitiek van die jaren leidde wel tot het verlies van enige vaste lokale waarden.
Alzo verlieten Rudy De Donder, Jan De Bot, Joost Boudry, Danny Bauters, Jurgen De Braeckeleer, de gebroeders De Rijck, allen in 1992 Sporting Ternat.
Reeds in oktober 92 liep het opnieuw mis.
Ternat kampte met een zware blessurelast.
Ronny Van Poucke kwam niet tot spelen als gevolg van gesukkel met de knie en Jurgen De Donder was definitief uitgevallen wegens rugklachten.
Zoals het echter zo vaak het geval is, was het de trainer die de slechte resultaten moest betalen.
Guy Denil stapte op en Michel Van Vaerenbergh, hulptrainer bij S.K. Lombeek wou Ternat depanneren.
Onder Michel Van Vaerenbergh zagen we in 1992 voor het eerst op zestienjarige leeftijd Jochen De Brabanter op het scheidsrechtersblad verschijnen.
Jochen groeide sinsdien uit tot de spil van de ternatse aanval en scoorde in het seizoen 1998-99 liefst 22 keer.
Zijn aantreden in het eerste elftal ging in het begin vaak gepaard met kuren en incidenten, maar toch was er geen bestuurslid of supporter die er ooit aan dacht om het hem echt kwalijk te nemen.
In dat jaar kwam ook Koen Thiebaut de ternatse gelederen versterken.
Koen was een degelijke mandekker met een leeuwenhart, dat jaren klopte voor sporting.
Toen hij na het seizoen 1997-98 sporting ruilde voor S.V. Asse verloor Ternat een van zijn trouwste soldaten, die het intussen tot kapitein had gebracht.
Michel werd midden het seizoen 1993-94 vervangen door Erwin Michiels.
Tijdens dat seizoen stond opnieuw Jos De Vits in de ploeg en was ook
Alex Moens komen opdagen. Deze laatste wisselde behoorlijke matchen af met mindere dagen.
In elk geval bracht Alex het later nog tot invaller bij S.K. Lombeek in bevordering, hetgeen toch zijn intrinsieke waarde aantoont.
Voor de rest steunde het elftal vooral op de gebroeders Wauters, Jean-Louis Meynaert, Dirk Piers, Luc Libert ...
Intussen was ook de jonge belofte Jochen De Brabanter van de kern gaan deel uitmaken. Tussen hem en Erwin Michiels heeft het echter nooit echt geklikt.
Jochen kwam dan ook onder Michiels minder aan bod.
Van dezelfde generatie is ook Joeri De Clerck.
Over Joeri werd destijds met heel veel lof gesproken, onder meer door trainer Guy De Nil die hem aan het werk had gezien in de jeugdelftallen.
Joeri groeide in de tweede helft van de negentiger jaren uit tot één van de vaste pionnen van het elftal in de rol van verdedigende middenvelder.
Van Joeri, die de aardse geneugten niet schuwt,wordt vooral zijn teamspirit geapprecieerd en zijn positieve ingesteldheid.
Voor zijn medespelers zijn deze vaak een opkikker .
Ternat kon dat seizoen zijn redding nog nipt verzekeren door een overwinning tegen Woluwe met onder meer een goal van Rudi De Donder.
De redding van Ternat was ten koste van S.V. Asse dat zakte naar derde provinciale.
Voor het seizoen 1994-95 werd nogmaals de infrastructuur verbeterd.
Tot nu toe beschikte sporting, naast zijn eerste terrein slechts over één oefen-en jeugdterrein, gelegen achter het sportcentrum tussen de T'Serclaesstraat en de P.Van Cauwelaertstraat.
Op dezelfde locatie werd door het gemeentebestuur onder burgemeester Gerard Platteau en Sportschepen Frans Holsters, tevens bestuurslid van Sporting, een tweede terrein aangelegd.
Het seizoen 1994-95 startte sporting op sportief vlak schitterend.
Er werd onmiddellijk gewonnen op het veld van Halle met 0-2.
Frank Wauters maakte de twee doelpunten.
Het was echter jammer genoeg één van de weinige hoogtepunten van dat seizoen.
Nadat het al een vijftal jaar was misgelopen, moest Sporting uiteindelijk in 1995-96, onder trainer Danny De Krick, die Michiels was opgevolgd, nieuw leven ingeblazen worden.
Frans Ebraert, die later in 1999 Ternat bijna nog voor de eeuwwisseling de tweede kampioenstitel bezorgde, werd hulptrainer.
Het elftal van 1995 droeg in zich onmiskenbaar de kiemen van een verdienstelijke ploeg.
Er was immers een zeer behoorlijke voorlinie met Jochen De Brabanter, Rudy De Donder en de polyvalente aanvaller Bart Brion, die van F.C.Wambeek werd aangetrokken.
Tevens was de samenstelling van het middenveld niet onaardig met Jos De Vits, Danny Bauters, Geert Leo, Dirk Piers ...
Achteraan vonden we ondermeer Koen Thiebaut, Frederic Wauters en Jan De Bot.
Toch kon Sporting dat seizoen nooit echt overtuigen.
Doelmanperikelen waren hieraan zeker niet vreemd.
De eerste keeper Stephan Elsier moest immers vervangen worden door invaller Jo Van Der Elst, die ondanks heel veel goede wil toch heel wat ongelukkige doelpunten moest incasseren.
Sporting Ternat zakte opnieuw naar derde provinciale.
Voor Ternat begonnen de laatste vijf jaren van het millenium dan ook in mineur.
Het bestuurstroika Georges Wauters, voorzitter, Luc Janssens, secretaris en Emile De Deckers wachten dan ook enkele moeilijke jaren.
De voorbije jaren hadden zowel op bestuurs- als op sportief vlak immers een kater achtergelaten.
Voorzitter Demul moest als gevolg van een faillissement afhaken en heel wat bestuursleden uit het begin van de negentiger jaren, Ludo Van Cauwelaert, Joris Vandersmissen en Pierre De Hertogh, volgden om diverse redenen zijn voorbeeld.
Sportief werd voor het seizoen 1996-97 nochtans een mooie ploeg aangeboden, die de ambities van supporters en bestuur om onmiddellijk opniew te stijgen naar tweede provinciale in theorie waar moesten kunnen maken.
Sporting beschikte immers vanaf dat seizoen over een uitstekende doelman, die tevens een fantastische clubspeler was, namelijk Geoffrey Gillis.
Geoffrey zou sporting verlaten na het seizoen 1997-98 samen met de reeds vroeger genoemde Koen Thiebaut en Bart Brion.
Hij speelde immers zaalvoetbal met Halle op het hoogste niveau en zag om persoonlijke redenen af van de combinatie.
Achteraan beschikte deze ploeg ook nog over Luc Blendeman, die stevige verdedigerskwaliteiten verenigde met sterk spelinzicht en een loupezuivere lange pas.
Luc Blendeman verliet sporting op het eind van het jaar voor F.C Wambeek, met wie hij onmiddellijk de kampioenstitel pakte.
Ook kwalitatief zeer waardevol was de aanwezigheid van Johan Van De Velde in dit elftal.
Deze mischien iets te frèle middenvelder verliet Ternat voor Asse ter Heide voor het sezoen 1998-99.
Ondanks deze mooie namen gekoppeld aan het ontwikkeld ternats jong talent, zoals De Brabanter, De Clerck, Fréderik Wauters en de vaste waarden Jos De Vits en Rudy De Donder, werd jammer genoeg dat jaar geen titel behaald.
Ternat bracht het wel tot een eindronde, maar werd er uitgekegeld door het staalharde en meer gemotiveerde Tremelo, na een zware thuisnederlaag.
Tijdens het jaar 1997-98 werd ook de administratieve stuctuur van de club grondig herschikt.
Het beleid van sporting zou voortaan bepaald worden in de schoot van een V.Z.W. en niet langer door een feitelijke vereniging.
Er werden heel wat nieuwe mensen opnieuw bij het bestuur betrokken.
Alzo kwam opnieuw Louis De Saeger in het ternats bestuur, alsmede een aantal nieuwelingen, zoals Jean De Backer(Laiz'n), Erwin Broeders en Willy Mergan.
Dit nieuw bestuur werd onmiddellijk geconfronteerd met twee hete hangijzers.
Vooreerst stelde zich de vraag over al dan niet fusie van alle ternatse voetbalploegen en vervolgens stelde het gemeentebestuur het subsidieringsbeleid in vraag.
Van in het begin leek F.C. Wambeek niet echt geïnteresseerd in een fusieploeg.
Zij oordeelden dat het beter was om verder de eigen erwtjes te doppen.
De fusiegedachte leefde wel sterker in Ternat en Lombeek.
Zij kwamen zelfs tot een echt fusieplan dat echter onder druk van supporterskernen en belangencoalities nooit goedgekeurd werd.
De fusiegedachte Ternat-Lombeek werd begin 1998 definitief begraven.
Lombeek heeft de fusieweg dan maar alleen verder gevolgd en realiseerde op het eind van het seizoen 1998-99 een fusie met F.C. Liedekerke.
De financiering van de voetbalploegen werd in 1998-99 door het gemeentebestuur onder leiding van burgemeester Gerard Platteau verzekerd via de overname van de infrastructuur van de voetbalploegen.
Dit bezorgde ook Sporting Ternat een paar miljoen die de club moet toelaten de 21ste eeuw sportief en logistiek voor te bereiden.
Het sportief seizoen 1997-98 werd aangevat met Guy Vermoesen als trainer.
Guy Vermoesen had het vorige jaar kampioen gespeeld met de kadetten en beschikte over een Heizel-trainersgetuigschrift, waardoor hij klaar geacht werd voor het grote werk.
Het experiment had kans op slagen vermits Guy op het veld zou kunnen bijgestaan worden door enkele oude rotten.
Voor deze taak werd vooral gerekend op de zevenendertigjarige Yvan Moock, die de jeugdreeksen van Anderlecht had doorlopen, met Exelsior Moeskroen in tweede nationale had gespeeld en daarna vaste pion is geweest bij F.C. Lombeek in bevordering.
Yvan heeft zeker in de tweede helft van het seizoen die rol waargemaakt.
Eveneens van Lombeek werd Alwin Meyskens aangetrokken.
Ook over Alwin kan heel wat goeds gezegd worden, alhoewel zijn eerste seizoen bij sporting door velen niet als een onverdeeld succes werd gezien.
Intussen heeft Alwin de twijfelaars al lang overtuigd, na zijn meer dan behoorlijk seizoen 1998-99.
Ondertussen waren ook de eerste producten binnengesijpeld van de eeuwige kampioenenploeg van sporting, die bij de beloften geleid werd door Michel De Coster.
De eersten uit deze ploeg die de vuurdoop ondergingen waren Mario De Smedt en David Baveghems.
Hun opname in de ploeg kon niet echt succesvol genoemd worden want beiden weken al vlug uit naar het liefhebbersvoetbal.
Beter verging het Steve De Saeger en Tom Van Hecke die 1997-98 volmaakten en geregeld speelden.
Steve De Saeger sloeg er zelfs in enkele markante doelpunten te scoren.
Toen met kerstmis 1997 bleek dat sporting haar titelambities opnieuw ernstig in gevaar kwamen, werd hevig aan de noodrem getrokken.
Guy Vermoesen werd ontslagen en werd vervangen door de turbulente trainer van Marocaine en S.K.Londerzeel, Geert De Petter.
Met Geert werd een trainer binnengehaald van uitzonderlijke allure.
Al degenen die met hem hebben samengewerkt werden geïmponeerd door zijn scherp tactisch voetbalinzicht en zijn onvermoeibaar temperament. Dit alles werd bovendien gecombineerd met een onstuitbare overwinningsdrang.
Dankzij Geert De Petter kreeg sporting van een verloren positie met nieuwjaar opnieuw zicht op de titel tot de laatste zondag van het seizoen.
Toen de ploeg in de laatste weken af en toe tekort schoot in haar motivatie brulde hij dan ook als een leeuw.
Het seizoen eindigde uiteindelijk nog met een wrang gevoel.
Toen na het seizoen vlug bleek dat De Petter aanbiedingen had van ploegen van eerste provinciale moest uitgekeken worden naar een nieuwe trainer.
Vermits nog altijd de ambitie aanwezig was om zo spoedig mogelijk te promoveren naar tweede provinciale, werd opnieuw een naam uit het voetbal aangetrokken.
De keuze viel deze keer op Chris Cools, ex-jeugdtrainer bij Eendracht Aalst en trainer van F.C. Hekelgem in bevordering.
Frans Ebraert, zou ook hem bijstaan als hulptrainer.
Het vertrek van Yvan Moock dwong bovendien Ternat op zoek te gaan naar een oudere speler die samen met Jos De Vits de ploeg zou kunnen dragen.
Tevens moesten de jongeren, die Sporting absoluut wou inpassen in het eerste elftal, omkaderd worden.
Het was immers de bedoeling om de piepjonge Steve De Saeger, Tom Van Hecke, Kenny Buyck, Kevin Rampelbergh, Kenneth Van Den Broeck en desgevallend nog anderen van de kampioenen-beloftenploeg aan bod te laten komen.
Deze taak werd opgedragen aan Johan Herroes die overkwam van Kester.
Johan ontbrak niet het temperament om deze taak op te nemen, maar kwam terecht in een ploeg die vanaf september alle cohesie verloor.
Ook de nieuw aangetrokken spelers Bart De Pauw, Koen Claeys, Renaat De Schrijver en Christof Denul, deelden mee in deze malaise.
Voor Bart werd het allemaal al vlug teveel, terwijl Renaat, Koen en Christof zich nog zeer verdienstelijk konden maken tijdens de tweede helft van het seizoen.
De revelatie van het seizoen 1998-99 was echter ontegensprekelijk Kenny Sergeant.
Op zeventienjarige leeftijd moest hij de last tornen van eerste doelman van Sporting.
Daarbij werd het hele jaar haast gevoetbald zonder reservedoelman, tot uiteindelijk Jelle Rossel op het einde van het seizoen die rol kreeg toebedeeld.
Het feit dat Sporting tot op de laatste zondag opnieuw in de running was voor promotie, is ontegensprekelijk mede de verdienste van Kenny, die Ternat ettelijke punten bezorgde met meesterlijke reddingen.
Daarnaast had ook de trainer Frans Ebraert een groot deel aan deze puike prestatie.
Nadat in november 1998 de breuk tussen Chris Cools en de spelersgroep onherstelbare vormen had aangenomen, schonk het bestuur schoorvoetend en op aandringen van de spelers het vertrouwen aan de hulptrainer.
In een minimum van tijd ontwikkelde Frans zich, ondanks alle perikelen, tot een echte patron, die het vertrouwen genoot van zijn spelers en zeer vlug tot resultaten kwam.
De tweede helft van het seizoen 1998-99 bracht aldus voor bestuur en supporters toch nog een spannende brok voetbal.
Ternat eindigde uiteindelijk derde en Mazenzele werd kampioen voor Groot Bijgaarden.
Het laatste seizoen van het millennium ging sporting opnieuw in met de terechte ambitie om kampioen te spelen.
Van de jongeren verwachtte men dat zij stilaan de maturiteit zouden verwerven om de resultaten die zij in de jeugdreeksen konden bereiken te evenaren met het eerste elftal.
Nadat ook Dimitri Weeckers opgedoken was in de kern, werd de kampioenen-beloftenploeg van het midden van de negentiger jaren opnieuw praktisch helemaal herenigd.
Van de zeer professionele oefenmeester Guy Bogaerts, met zijn ervaringrijke assistent Frans De Cuyper, werd verwacht dat zij deze uiterst jonge ploeg zouden leiden tot de prestaties van het verleden.
De aangetrokken talentvolle nieuwe spelers dienden hen zeker bij deze opdracht te helpen.
Alzo werd, vanuit Mazenzele, de scoor- en assistmachine Henk Loosveld aangetrokken, werd het middenveld versterkt met de technisch sterke Merchtemse aanvallende middenvelder Styn Van Wemmel, en werd de verdediging onmiskenbaar versterkt met de balvaardige Eddy Van Oudenhove en met de solide Frank Theeuwissen.
Het mag dan ook niet verbazen dat Sporting Ternat, 50 jaar na zijn oprichting en 25 jaar na de eerste kampioenstitel, de jarenlange ambitie om kampioen te spelen in het seizoen 1999-2000 kon waarmaken en uiteindelijk weer zijn plaats in tweede provinciale innam.
Laat ons hopen dat een volgende kampioenstitel geen 25 jaar op zich laat wachten.
© Ronald Parys - Sporting Ternat van 1950 tot 2000, Kroniek van een voetbalploeg.
|
|
|
